Accepteer je stoornis

Dit stuk verscheen op 20 juni 2017 op de site van Mijn Gezondheidsgids

Astrid (42) had haar leven op 25-jarige leeftijd in alle opzichten op de rails. Ze was jong, had een goede baan, een leuke vriend en stond op het punt te gaan trouwen. Niets leek haar geluk nog in de weg te staan. Totdat een hevige manische episode roet in het eten gooide. Het heeft Astrid maanden gekost om haar aandoening te leren accepteren.

In aanloop naar haar bruiloft, nu 17 jaar geleden, merkte Astrid dat ze steeds slechter in slaap kon komen. Gedachten die ze maar niet los kon laten zorgden ervoor dat ze urenlang bleef piekeren. Astrid bleek een manische episode te hebben die uitliep in een psychose.

“Ik was niet meer mezelf en belandde zelfs in een separeercel. Elke prikkel was er één te veel. Ik leefde in mijn eigen wereld.” De opname duurde vier maanden lang en gelukkig voor Astrid is de man met wie ze ging trouwen, haar huidige echtgenoot, in deze periode niet van haar zijde geweken. Ook haar baan`als financieel consultant kon ze, dankzij het begrip van haar leidinggevende, weer oppakken.

Omgaan met de bipolaire stoornis

Na haar opname besloot Astrid haar kinderwens even uit te stellen. Ze wilde zeker weten dat ze haar leven weer aankon, ook zonder medicatie. Daarom stopte ze een jaar voor haar zwangerschap met het slikken van haar medicijnen.

Inmiddels heeft Astrid twee dochters van 12 en 9 jaar. Beide bevallingen gingen gepaard met terugvallen en korte opnamen, maar het vertrouwen in haar eigen kracht om terug te knokken en de onvoorwaardelijke steun van haar man, hebben haar door deze perioden heen geholpen. Om met haar bipolaire stoornis om te kunnen gaan, is het belangrijk dat mensen naar haar luisteren en haar begrijpen, juist tijdens stabiele perioden.

Het opbouwen van een vertrouwensband met haar behandelaren, dankzij regelmatig contact, helpt Astrid hulp te accepteren op momenten dat dat wél nodig is. “Wanneer ik in stabiele toestand ben kan ik prima functioneren. Het kan jaren achtereen goed met me gaan. Het is absoluut niet zo dat deze ziekte mijn leven 24/7 beheerst.”

bipolaire-stoornis

Ingrijpende veranderingen

Toch kan het bij veranderingen in haar leven, zoals het overlijden van een dierbare of, in het geval van vorig jaar, het overstappen op een nieuwe baan, nog wel eens misgaan. Na drie maanden op haar nieuwe werkplek begon het piekeren weer.

Astrid kreeg een terugval. “Het ging in een stroomversnelling: ik was gestopt met mijn medicatie en dus mijn bescherming kwijt. Ik zat niet lekker in mijn vel, dat uit zich bij mij in een manie. Ik zie geen risico’s meer, denk alleen maar aan mezelf en ben niet met anderen bezig. Ik zocht rust, maar vond die niet.” Omdat Astrid inmiddels de signalen al in een vroeg stadium herkent, kan ze snel handelen.

Zo weet ze op tijd haar verpleegkundig specialist en psychiater te vinden om haar de begeleiding te bieden die ze nodig heeft. “Zij hebben mijn leidinggevende ook in een openhartig gesprek uitgelegd dat ik, wanneer ik stabiel ben, prima mijn takenpakket kan uitvoeren. Dit heeft het vertrouwen van mijn leidinggevende in mij hersteld.”

Genezen zal Astrid nooit van haar bipolaire stoornis. “Deze aandoening is vervelend en natuurlijk had ik het liever niet gehad, maar het heeft me ook veel gebracht. Ik voel goed aan wanneer iemand zich niet goed voelt en kan dan net de juiste vragen stellen en een luisterend oor bieden. Het is vooral belangrijk om geloof in jezelf te blijven houden.”


Leven-met-bipolaire-stoornis-Accepteer-je-stoornis

De openbaring van John

John heeft in 2010 de boel open gegooid. Ik sprak hem laatst en hij heeft geen seconde spijt van zijn openheid. Het heeft hem alleen maar veel inzicht en vrijheid opgeleverd. Lees hieronder zijn blog:

Ik ben een paar keer de weg kwijt geweest
Tekst en foto’s: John Knappers (22 november 2010)

Ja, ik ben een paar keer de weg kwijt geweest. Of, zoals de medici het noemen: Ik heb een manisch depressieve stoornis. Afkorting MDS. Een mooiere term vind ik zelf de “bipolaire stoornis“. Vandaag, 22 november 2010, heb ik besloten om maar eens te stoppen om de hete brij heen te draaien. Zelf heb ik er al vanaf 1985 last van, dus na 25 jaar, wordt het tijd voor een feestje…. Mijn “coming out”-feestje dus.

johnknappersblogpowernl

Drie jaar geleden (in 2007) ben ik met deze blog begonnen. Ik wilde eigenlijk niet schrijven over mijn ziektebeeld omdat ik niet graag in een slachtofferrol blijf hangen. Positief als ik altijd probeer te zijn, liet ik dit verhaal dus achterwege in mijn zoektocht op Knappers.nl. Een zoektocht naar mij zelf, en naar mijn Zelf. Soms vroegen mensen wel eens, waarom zoek je dan. Op mijn blog ben ik daar nooit openlijk helemaal eerlijk over geweest. Het wordt tijd om dat maar eens te zijn. Want ik ben mijzelf wel eens kwijt geweest namelijk. Om precies te zijn, drie keer. In 1985 was de eerste keer. Na 3 jaar studie aan de lerarenopleiding en een veel te druk leventje werd ik toen voor de eerste keer “overspannen”. Zo heftig, dat er niets anders op zat dan mij vrijwillig op te laten nemen. Ik was toen 24 jaar en kreeg mijn eerste psychose. Volledig in mijn droom verward, was ik elk spoor met de realiteit bijster geraakt. Raar… Na een paar maanden in het toenmalige Vrederust te hebben gelogeerd (psychiatrisch ziekenhuis, GGZwnb te Halsteren) kon ik weer vertrekken. Ik kreeg het label “manisch depressief” opgeplakt. Uiteraard was ik het daar als eigenwijze druktemaker totaal niet mee eens. En hoe konden ze dat toch beweren, na één opname?

Meteen erna ging ik werken als verkoper, lekker druk, carrière maken en zo. In 1990 leerde ik mijn lieve vrouw Betty kennen, en 2 jaar later trouwden we. Al deze jaren gebruikte ik geen medicatie en werkte mij een slag in de rondte. Je voelt hem komen. In 1992, een paar maanden na ons trouwen kwam de tweede manie, en, als je dat goed doet, ook een psychose. Heftige opname volgde, wederom door Vrederust heen dus. Daar beloofde ik mijzelf en de artsen om keurig de medicatie te nemen, en een gestructureerd leven te gaan leiden. Tja, die structuur dat lukte redelijk, alleen moet je natuurlijk niet op eigen houtje beslissen om creatief je medicijnen wat te gaan minderen… Dat deed ik in 2001.

Toen kwam dus de onvermijdelijke 3e ronde. Dit was de zwaarste opname. Wederom volledig manisch en psychotisch werd ik opgenomen, en belandde opnieuw in de separeercel. Heftige tijd, ik publiceer over een tijdje nog wel eens een gedicht over deze laatste ervaring. De psychiater en verpleegkundigen hebben mij deze laatste psychose deels laten doorleven. Het was voor mij de ronde van de acceptatie. Het is zoals het is, in mijn hoofd werken bij stress bepaalde stoffen wat anders dan bij anderen. Ik ben in die tijd op plekjes in datzelfde hoofd geweest, waar anderen hele dure spulletjes voor nodig hebben. Hoe dan ook, de rust kwam weer terug en in de therapeutische weken erna besloot ik zelf aan het roer te gaan staan van mijn leven. Kalmer aan doen. Juiste medicatie. Minder werken, en vooral grenzen stellen. In dit laatste ben ik mijn eigen goeroe mogen worden. Gitaar, hond, de bossen…. Alles wat mij dichter naar de stilte konden brengen.

img_0136-2

Inmiddels (we schrijven hier 2010) ben ik al 9 jaar stabiel. Bijna 50 en opa van de mooiste kleindochter van de hele wereld, Carice, zie foto. Nog steeds kom ik op het prachtige terrein van de bossen van Vrederust. Maar nu slechts op bezoek, om iemand anders te coachen. Mijn ziekte heb ik grotendeels geaccepteerd. Mijn omgeving heeft dat ook. Zo niet, dan is dat hun probleem. Ik heb een pracht van een vrouw die mij de afgelopen 20 jaar geholpen heeft om in balans te blijven. Dat viel vroeger niet altijd mee. Ik heb een baan gevonden (en kunnen behouden) bij een erg leuk bedrijf, waar zowel werkgever als klanten geen enkele moeite hebben met mijn achtergrond. Bij de eerste 2 episodes ben ik mijn baan kwijtgeraakt, bij de 3e heb ik mijn baan kunnen behouden. Ik werk daar nu inmiddels meer dan 15 jaar.

Het dragen van een psychische beperking is als topsport bedrijven. En daar moet je dus een conditie voor opbouwen. Die “mentale conditie” heb ik de afgelopen jaren op een hoger peil kunnen brengen door veel te lezen over mijn ziektebeeld. Een ziekte die ik HEB, die ik niet BEN. Vandaar dat ik graag zeg: ik heb een bipolaire stoornis. Ook al kun je hem dan niet weggeven of zo. Tja, en aan wie dan? Aan God?

Nee, die laatste heeft mij tijdens alle ellendige tijden nooit verlaten. Die heeft zelfs in de separeercel een gesprek van meerdere dagen met mij gevoerd. Volgens de psychiater was het een psychose, volgens een aantal spirituele bekenden, was het een gesprek met God. Tja, voor mij was het bizar, en bijzonder.

Na deze opname heb ik gekozen voor een stabieler leven, goede medicijnen slikken, en mee blijven draaien in onze “werkende wereld”. Met hulp van lieve familie en goeie vrienden is dit allemaal gelukt. Het verdiepen in de Advaita Vedanta filosofie heeft mij de afgelopen jaren veel inzichten gebracht waardoor ik mij minder druk ben gaan maken om van alles en nog wat. Mijn ziekte-inzicht schijnt inmiddels prima te zijn. Ouder worden wil simpelweg ook gewoon helpen.

Ik ben ervan overtuigd dat deze rotziekte in de loop der jaren mijn maatje is proberen te worden. Hij heeft geprobeerd om mij een bewuster mens te maken. Op de ellendigste momenten mocht ik vaak de mooiste mensen ontmoeten. Als vanzelf kwamen die telkens op mijn pad. Daar ben ik dankbaar voor.

Altijd probeer ik de verdwaalden in deze wereld terug in het spoor te zetten. Dit is dan ook de reden dat ik er vandaag op deze blog mee naar buiten wil komen. Als ervaringsdeskundige. Omdat er nog steeds zo’n enorm taboe op rust. Op alle begrippen die te maken hebben met de psychiatrie rust nog steeds een stigma. Mijn wens is om bij te dragen aan het wegnemen van aannames en vooroordelen. Ik schrijf dus graag “Anti Stigma”. Om de “normale” mensen uit te leggen dat er geen “abnormale” mensen zijn.

Heb jij ooit wel eens een normaal mens ontmoet trouwens?

Heb je iemand in je omgeving die last heeft van welke psychische beperking dan ook?  Ga er eens naast zitten, luister naar hem of haar. Hij of zij bijt je niet hoor. (Adviseer altijd om professionele hulp in te roepen, wanneer er iets goed mis dreigt te gaan.)

 Meer informatie over de bipolaire stoornis? Kijk eens naar de volgende websites:
VMDB (Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen)
Trimbos Instituut (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)
Fonds Psychische Gezondheid  (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)