Bipolair met flair

Tekst: Jamila van Zoest

Elke dag de onzekerheid, hoe zal het morgen zijn
Welke gemoedstoestand, een diep dal of juist fijn

De onzekerheid, zorgen, wanneer sla ik om
De grote frustratie, niemand begrijpt waarom

“hoe is het met je?” zo’n moeilijke vraag
Morgen is het antwoord anders dan vandaag

Pillen slikken, therapie en vooral accepteren
Het lukt mij wel, de buitenwereld moet dat nog leren


Ik wil tussen de mensen zijn, gezellig, niemand die dat ziet
Ik wil rust, niemand om me heen, zien jullie het niet?

Twee gezichten, snapt iemand hoe ik ben
Ik ken mezelf niet eens, of ik er ooit aan wen?

Steeds die switch, het valt niet mee
Hoe ben ik morgen? Wie van de twee?

Ken je dat stille meisje, zorgzaam en bedacht
Of ken je ’t feestbeest, die veel praat en lacht

Ik ben ze allebei, soms zelfs op één dag
Zonder waarschuwing, is daar ineens de omslag

Dus als je me niet begrijpt, dan weet je waarom
Ik doe m’n best, maar soms sla ik even om


Hoi, ik heet manie en ik voel me zo goed
Hoi, ik heet depressie en ik weet niet wat ik met m’n tranen moet

Wij zijn saampjes en leven bij één persoon
Wij vechten regelmatig, dat vinden we heel gewoon

Meestal wint depressie, die houdt het langer vol
Soms wint manie, in korte tijd veel lol

We zijn heel wispelturig, dat hangt van factoren af
Even lekker stappen, misschien een manie als straf

Fotoalbums kijken, gezellig terug in de tijd
Depressie die daarop goed gedijt

Doei, ik heet depressie, ik ga naar m’n bed
Doei, ik heet manie, ik maak vannacht nog even pret


Weet je wat ze zeggen, ze zeggen “jij bent ziek”
Want men vindt het niet normaal, de switch tussen dal en piek

De pieken zijn zo heerlijk, daar geniet ik van
De dalen zijn zo erg, erger dan ik hebben kan

Therapie en een paar pillen
Ik zou het ook graag anders willen

Helaas is het nou eenmaal een feit
Ook nog eens verergerd in de loop der tijd

Hoe ziek ben ik nou echt
Als mens ben ik niet slecht

Respect voor anderen, zorgzaam en trouw
Aan de buitenkant een normale vrouw

Je hebt mensen die zijn crimineel
Die laten een onbezorgd kinderleven niet heel

Onzichtbaar in de maatschappij, achter gesloten deuren
Zwijgend over wat ze daar laten gebeuren

Ik ben open en vertel wat je wil weten
Hup, stempel op m’n hoofd, “jij bent anders, niet vergeten!”

Mijn ziekte heeft een naam, ik ben bipolair
Open en eerlijk, ik ben BIPOLAIR MET FLAIR


Bedankt voor je eerlijkheid, het wordt me vaak gezegd
Het is ook niet moeilijk, als je tegen de tranen vecht

Te echt om te maskeren, te intens en onverwacht
Pieken en dalen, ze hebben me in hun macht

Moet ik me ervoor schamen, wil je een stuk toneel?
Nee dus, ik ben liever open, al vertel ik dan teveel

Ik heb pieken, ik heb dalen, ze switchen nogal vaak
Bij mij heten ze manie en depressie, medicijnen zijn noodzaak

Bedankt voor je eerlijkheid, het wordt me vaak gezegd
Liever was ik normaal,hoewel.. wie is dat echt…


Het maalt in m´n hoofd, het stopt niet meer
Boosheid, zorgen, verdriet, telkens weer

Wat als ik nu tegen een boom rij
Zijn alle zorgen dan voorbij?

Nee niet doen! Wat egoïstisch van mij
Daarmee lossen de problemen niet op

Hoewel ik dan zeker het malen stop
Wat als ik nu even blijf staan

Laat m’n tranen maar even gaan
Ja dit is beter, bij het gevaar vandaan

Ik denk aan m’n gezin; m’n alles en meer
Geluk, blijdschap, liefde, telkens weer

Als ik nu naar ze toe rij
Zijn alle zorgen even voorbij

Die blije gezichtjes zijn alles voor mij


 

Jamila Ik ben Jamila van Zoest en ik heb een bipolaire stoornis. In een druk leven met lieve man en drie lieve kindjes is het een hele uitdaging om tussen alle pieken, dalen en therapieën de ballen hoog te houden.
 Met behulp van psycholoog, psychiater, Citalopram, Lithium en luisterende oren van vrienden en familie kan ik me redelijk redden. Het is knokken of mokken!

Wil je meer van en over mij lezen, klik dan hier voor mijn weblog.

Advertenties

Psychotisch onderuit

Tekst: Huub Hendriks

In mijn bed lig ik al dagenlang
onbewust van tijd en uren
mijn lichaam is zwak en uitgeteerd
mijn geest maakt overuren

uit voorzorg ben ik vastgemaakt
aan polsen en aan enkels
men zegt dat dit beter is
voor mijn gedachte kronkels

alsof ik weg kan lopen
met lakens om mij heen
mijn leven gaat teneinde
onmenselijk en alleen

zes maal per dag die spuiten
beladen met beton
alleen dat was het anker
dat mij nog redden kon

dertig kilo aan gewicht
heeft men mij al ontnomen
in even vele dagen
heb ik niets tot me genomen

mijn toestand is nu heel kritiek
zelfs drinken kan ik niet
ik schaam me voor mijn eigen vrouw
die mij zo liggen ziet

person-371015_640

dan weer zo’n moment
dat Jezus onze vader
mij meeneemt op zijn weg
naar ‘t hemels engelen kader

en steeds weer gaan wij andere wegen
zoals de kruisweg saam
en soms mag ik dan drogen
een traan in Jezus naam

vogels zie ik stil staan
boven in de lucht
terwijl onder hen de mensen
zich haasten op hun vlucht

het einde aller tijden
zag ik wel honderd keer
en juist daarom God de Vader
geloof ik in U Heer.


huub

Mijn naam is: Huub Hendriks, geboren in Slenaken (1950). Ik was de oudste van vier broers. Op mijn 23ste leerde ik Ans kennen. Samen hebben we één zoon Dave. In 1974 gaat het plotseling goed mis en word ik voor het eerst psychotisch. Een opname van 14 maanden volgt en in die tijd wordt, zonder dat ik daarbij ben, onze zoon geboren. Bij mij wordt de diagnose manisch-depressief gesteld. Nog vele lange opnamen volgen. Ik ben wel altijd erg medicatietrouw geweest en heel langzaam kreeg ik de controle terug over mijn leven. In 1975 werd ik volledig arbeidsongeschikt en daarmee heb ik het jarenlang heel erg moeilijk gehad.

De eerste stappen zette ik als RIAGG-cliëntenraadsvoorzitter in Maastricht. Ook volgde ik aan de Universiteit van Maastricht Cliënt-, Recht en Etiek. Ik kwam in de Limburgse Cliëntenraad terecht. Het RIAGG stelde mij in de gelegenheid om mijn eerste gedichtenbundel uit te geven genaamd “Eindelijk is de pijn gedicht”. Toen bleek dat ik alles over mijn ziekte goed onder woorden kon brengen en mij er ook niet voor schaamde, vond ik een plek bij de VMDB waar ik nu al meer dan 20 jaar vrijwilliger ben.

De VMDB heeft mijn leven altijd een zonnige kant gegeven. Ik heb mij er mogen ontwikkelen. Ik geef nog steeds op landelijk niveau lezingen en voorlichting aan 2de jaars studenten en huisartsen in opleiding. Ik schrijf vaak in het verenigingsblad PLUSminus en heb drie jaar geleden de Fridus Crijns wisseltrofee mogen ontvangen als beste vrijwilliger aan onze landelijke lotgenotenlijn. Binnenkort ga ik ook voorlichting geven bij de politie over hoe zij beter om kunnen gaan met mensen die psychotisch zijn.

De medewerkers van de lotgenotenlijn zijn er voor zowel lotgenoten als betrokkenen en iedere dag (ook in het weekend) van 11.00 tot 21.00 bereikbaar onder het volgende nummer: 0900 5123456

Innerlijk weten

Tekst: Truus Zeegers

SAM_1303

Tijdens donkere diepe dalen
willen weten zo graag weten
wat is de reden van dit bestaan
om steeds opnieuw toch weer
op weg te gaan

Weten
eens wordt het weer licht
een blik vol hoop
op de toekomst gericht

Voel de levensdrang in mijn hart
dat is wat hoop me heeft gebracht
geloof al is het schijnsel zwak
een lichtstraal die door het donker brak
een sprankje hoop veert in me op

Voorzichtig durf ik te geloven
op mijn tast loop ik met kleine stappen door
het leven stroomt weer door mijn aderen
het levensgevoel daar ga ik voor.

Het tintelt door mijn hele lijf
durf weer te geloven
dat is de reden van mijn bestaan

Ik heb genoeg te geven

Dichtbij mezelf
op mijn eigen manier
verder gaan
kleur geven aan
mijn eigen bestaan.


SAM_2871 (3)

Als mens leef ik, Truus Zeegers (59), inmiddels 40 jaar met een uitgebreide voedselallergie en bijna 28 jaar met de bipolaire stoornis. Door de jarenlange gevolgen van de voedselallergie kwam ik begin 1987 terecht in de eerste en laatste manisch depressieve psychose van mijn leven.

Gelukkig leef ik in een tijd dat er goede stemmingsstabilisatoren zijn om de bipolaire stoornis te behandelen. Een uitgebreid allergologisch onderzoek wees uit welke voeding goed voor me was. De maandelijkse migraine aanvallen bleven hierdoor uit en werden beperkt tot twee keer per jaar.

In 1987 stroomde ik, na de ziekteperiode, weer in als fulltime groepsleerkracht binnen het speciaal onderwijs. De beperkte hoeveelheid energie bleef me parten spelen na het werk. Na 30 jaar werkzaam te zijn geweest in het onderwijs werd ik uiteindelijk volledig afgekeurd. Daar had ik grote moeite mee. Ik besloot de ochtenden bewust actief in te vullen met sport, dans, zingen. De middagen geven ruimte om te schilderen á la Hundertwasser, schrijven van gedichten, vrijwilliger aan de telefonische hulplijn van de VMDB voor lotgenoten en betrokkenen: 0900 5 123 456.

Het schrijven van gedichten geeft mij de ruimte om vanuit mijn gevoel, ook tijdens slapeloze nachten of een depressie, vanuit het donker of onrust, ongemerkt toe te schrijven naar hoop en vertrouwen. Het licht. Via deze link kom je terecht op mijn gedichtensite: https://www.facebook.com/EigenWijsGedichten

Schilderen á la Hundertwasser geeft me ook de vrijheid, puur vanuit mijn gevoel te tekenen en schilderen. Omdat leven met de bipolaire stoornis en voedselallergie vraagt om de nodige begrenzing, vind ik het heerlijk zo vrij te mogen werken.